Conversation with Mr. Hugo REINHARD
Honorary Chairman A.M.V.B. Brussels
Vice President Paleis V.Z.W.

Topic: Conversation with SCRIVO

What do you paint?

I paint the way I am. What I paint comes from my inside. My most intimate feelings, convictions, revolts and fears I spit out as it were on the canvas as a liberation of myself with a question towards the spectator. Each painting is a pure self-portrait, without the least makeup, without posing and where one can see clearly my way of being. My battlefield, the canvas where I raise a fusillade of colors is the confessional for what I want to communicate.

Are there influences?

Inevitably and happily! I knew dozens of painters. Some I have admired because of their art and others for their way of being. The influence of others is so explosive that it awakens the secret affinities and makes that the sensitive powers of our being manifest themselves. The whole universe renews itself through the influence of one element to another and through the combination of elements. The same happens in the interior universe of the artist. The mix of influences from the outside with the own being makes exist an emotional power that is needed for the expression.

Do you feel like an artist and do you make art?

The motivation comes from what we feel. Art changes permanently because there are different motivations. Artists don't have to occupy themselves with changing art because art already changes by itself through the interior process of the artist.
Each artist must defend his own truth, which he can't impose on anyone. I'm Scrivo and I make my art, my truth. Every one can look at it from free will and think about it, write and say whatever he wants. Everything that I say, write or paint is my personal opinion that I don't want to impose at any time to others or proclaim as the truth. It is my truth in the way my paintings are my art.

I've noticed that you listen while painting to the music of Vivaldi. Why Vivaldi?

I love classical music very much and especially Vivaldi. When I start to paint I hear 'The spring' of Vivaldi on the background.The spring is the new life, the new beginning full of expectations. The start of a new cycle full of hope.

Is this important to you? How long do you paint and why exactly is 'the Spring' of Vivaldi so important?

For me it is very important. When I hear the spring of Vivaldi, I'm in the right mood to work. I made my first drawings and paintings in the attic of my parents' house in St-Lievens-Houtem, from where I originate, when I was 12.
I chose the Spring of Vivaldi because this theme fits with my way of thinking and working.

What do you mean?

Look. When I was about 16 years old, I asked myself many questions about life. I was raised a Catholic, like most people from here from that time. I went to a Catholic school but I could nowhere find a satisfying answer to the many questions that I posed myself. Everything was so vague and abstract and I could impossibly reconcile myself with the answers that I was given.
I then decided for myself that I would respect the opinion of others and solve my problems on my own. My principle was and still is: do what you want but don't infringe on others. On that age I also abandoned the parental house and I went into the wide world. I had an old suitcase, a pullover with a hole in it and a note of 20 francs that I had gotten from my mother.

Does this has to do anything with the fact that you have become an artist?
When did you do your first exposition?

Well, for me a great deal! Like others who have a problem, write certain things down, I tried to capture the questions of life, which I was painting away from me. In the beginning I painted only round spots because I observed that in nature everything is round. The earth, the sun, the moon, the other planets, the universe, the fruits, everything. This I found a clear given, it was clear en obvious and it was like that. Nothing was square, or rectangeled or just angeled. So I painted spots!
I did my first exposition in the Gardens of Annevoie in 1960. The theme was: 'Paintings of 1 day'. It were roses that I glued onto panels. In the morning still beautifully colored, in the evening wilted.

Where your parents artists too?

No, my mother took care of the household and was always very concerned about me. My father was a workingman, a true man of the people, who was known to everyone in the community. He was a kind of philosopher with an incredible wisdom. He often told me: the most beautiful gift one can get is life. This is your life, do with it what you want and make the best out of it.

Have you exhibited other things in that time?

Yes. In the winter of 1960 I exposed in the Hotel Univers in Brussels. I also was a dishwasher, I was 18 years old then. I have also exposed a few months every day on the Pont Neuf in Paris. I was street painter there in 1961.

How did you come to paint exclusively lines in the last 10 years? There is a big difference between lines and spots!

For me religion and art are very closely connected. Through the questions that I have asked myself about religion, I started to paint. For me a lot - not to say everything - in life has to do with believing of not believing.

How do you mean?

In my way of thinking believing is hoping that there was a beginning (Creation), and that there is an eternity or better said an infinity. Not believing is accepting that there is no beginning and no ending.

So if I understand it well you represent it fairly simple and the question is - does or doesn't one believe in the Creator God. Can you describe and clarify your position?

I'll try. But first I want to repeat that this is only my point of view and that I certainly don't want to harm no-one who thinks differently. I also proclaim this not as 'the truth' but only as my personal way of thinking. During centuries the story of the creation has been proclaimed. The Creator - God, that abstract given, that is nothing or everything.
When, on a certain moment, the scientists declared that our world and our universe originates from the Big Bang, the preachers of the belief didn't panic. For them the Big Bang could also be the creation. There was no problem actually. There was still a beginning and no end.

Indeed, by this Big Bang the world and the universe originated. One can call this Big Bang the Creation as well. Where lies the problem according to you?

Well, with the knowledge that we have today about the universe, we know that this Big Bang did happen and where our universe has sprung from, but this universe is only a very small part of the multiverse. In the infinite multiverse there are durable Big Bangs. There always originate new universes in the multiverse that has no beginning and no end. Each universe, originated from this, has each a beginning and an end in the infinite multiverse.

So you put that outside of the universe there are countless other universes that start at a certain time and also end at a certain time.

Indeed. It are cycles with each time a beginning and an end in the multiverse that has no beginning and no end.

As you see it that way, does live has a purpose?

For me the only goal in life is to reproduce. Each time cycles with a beginning and an ending. Everything restarts again each time.

But what has this to do with painting? And if it has anything to do with it for you, why do you exclusively paint lines in the last years?

Well, in painting it is actually almost the same story. Luckily painting is no exact science, but still more exact than religion and it is somewhat easier to adapt the norms from the past or to substitute to the norms of today. In painting the religious images from the past have disappeared and the Big Bang by the discovery of photography meant not the end of painting but it was a new beginning.

I can understand that but what has it to do with lines?

Well, this Big Bang (photography) makes an end to a period where during centuries craftsmen (artists) created their 'masterpieces', with the help of mirrors, camera obscura and other aids. They had by means of lines outlined color-surfaces to arrive to a visual image. A visual image that in fact meant nothing because it didn't exist. It was only an image of something that was formed by lines. With the discovery of photography they had no more reason for existence. Their cycle was finished.
With the impressionism a new cycle of different artists started, searchers for different ways of expression. Later came the fauvists, cubists, expressionists, etc... All periods with a beginning and an ending in that infinite art of painting.

I understand, but could you return to the lines that you paint. Could you try to clarify that more?

Well, for a painter to express himself he needs a canvas, paint, brushes and his gestuality (or a carrier, matter, and a means of applying this matter). The lines that form the surfaces on the canvas are the essential characteristics of painting. The lines are the most important because without lines there are no surfaces. The line in itself doesn't exist. She only becomes a line as she outlines something. The line is the Creator in the art of painting. It Creates. But that something that she outlines is only an image of something. In fact it is nothing.

Painting that line without that it outlines something is very important for me. I extract the line from her previous existence and bring it to life by the speed and force with which I paint it and the energy that I put in it. I make it exist on it's own without it meaning nothing more than the line but because of what she exists as a line. Make it exist without depending on something else. On this moment I paint the line, and only the line, the creator, the god in painting, the nothing that is everything. I want to place this god on a throne before the canvas. Painting is for me a way of believing. Knowing that everything always starts again and continuing believing in that creator, that god, the line in painting, not to make paintings in the past or the future but paintings without a beginning and without an end, which will always be contemporary.



Art of the New Millenium

By Michael Gorczynski

Looking at Scrivo's unique masterworks leaves few untouched. At first sight the paintings in the series 'Life's different roads' look alike. But nothing could be less true! Each life follows a fixed structure, but is paradoxically unique; the same applies to each painting in this series.
They drag the spectator along through an abundance of sensations: sun, music but at the same time the tragedy and the inevitable ending that is the closure point of each life.
One can look endlessly at that color game, and each time one can discover a new element, new roads, a new look at life. This is the essence of Scrivo's works: it is a reflection, an image of his life, our life, life itself... a blueprint of the unbridled human soul.

In his extensive oeuvre a true metamorphose happens, of his perceptions and sensations, in a synthetic abstraction, where the essence and the energy of the events that have stimulated him to this deposit of feelings, are as it were extracted from the act, filtered and rendered with an uncommon precision and humor on the canvas in their true outspoken form. Scrivo is blessed with the unique gift of visualizing his ideas in abstract, unrestrained, sharp brushstrokes.

Fascinating is the evolution one can find through an attentive study of the series 'Life's different roads', starting with strongly contrasting color surfaces, in intense, often primary colors and evolving to tight, energetic lines who present a striking reflection of the essence of painting, and at the same time are a product of these hectic, energy-rich times. Art of the new millennium.
What is remarkable in his works is the unusual dimensionality. Besides the horizontal and vertical dimensions, there is a remarkable third dimension, that of front - background and of the relief in the painting; and only a personal meeting with the painting does it completely justice.

Lately I had a conversation with a musicologist, who told me about fugatic musical forms, the repetition and the evolution of themes in refrains and alterations of motifs. It did strike me that these style forms can also be applied to the works of Scrivo. One can compare certain colors to melodic themes, where brushstrokes dictate the rhythm and refrain.
This link became clear to me when I read in an interview with Scrivo that he likes to inspire himself by music during the process of creation, especially by Vivaldi.

Scrivo is a true contemporary artist who doesn't stay in the boundaries of conventions, but reinvents painting. His works are proof of an extraordinary maturity, the product of a deeply felt, intimate insight in life.



La peinture est dépassement et viol. Contrat avec Dieu.

Bertrand Van-Autryve

"Le fauvisme a été pour nous l'épreuve du feu. Les couleurs devenaient des cartouches de dynamite. Elles devaient décharger de la lumière..."(Derain)


Le fauve, le peintre fauve bondit sur sa proie, la réduit en charpie, lui fait excécrer son sang, ses viscères, ses vélléités de procréation.
L'angélique foutre du marquis, sperme vain de désir d'enfant...

Couleur étalée sur la toile par caresse d'artiste
Tu filtres les ténèbres, tu éclabousses la nuit,
Tu maquilles le néant de tes rouges flamboyants.
Tes jaunes sont des laves incandescentes
Tes bleus se masquent en beaux ténébreux
Tes verts allument les yeux des filles;

T u donnes goût au regard
Tu répands odeur au toucher
Tu rythmes l'ouïe.

Tu fais sourdre le miracle des mains
de SCRIVO - obsédé chromatique-

De tableau en errance, couleur,
Tu exploses, tu éclabousses,
Tu orgasmes le papier,
Tu semences la toile à la face de nos infertilités
Tu défèques à la bouche de nos dégoûts
Tu diriges nos écarts, et les orchestres
Tu joues avec le feu pour te brûler.

J'ai peur. J'ai peur de t'adorer, couleur plurielle
Femme et femelle
J'ai peur de t'aimer

Derain. D'airain.
Ton jumeau, SCRIVO, à ton image, peintre aux doigts de couleurs;
Comme toi, capable de décorer, de poisser, de tagger.

"La peinture est dépassement et viol. Contrat avec Dieu".
Bertrand Van-Autryve



Scrivo scrute la ligne.

Bertrand Van-Autryve

Au commencement était la ligne Elle se voulut plurielle : elle se fit ligne flottante, de bataille ou encore de mire !
Le peintre y vit ligne d'horizon ; l'acrobate la baptise ligne de faite ; le moraliste ligne de conduite. Le polémiste la transforma en ligne de démarcation alors que le général dirigeait ses troupes de ligne. Et que dire de l'explorateur qui sautait la ligne équinoxiale, du toxicomane tirant une ligne de cocaïne, de l'astrologue scrutant la ligne de vie ?

Souvent sollicitée, parfois dévoyée, elle revendiqua son indépendance : elle adopta le symbole de l'infini. Et dans ces temps immémoriaux apparut l'artiste.

Le peintre Scrivo ausculta la ligne et aboutit à un diagnostic : peindre, créer en s'appuyant sur la ligne complice.
Pour l'apprivoiser, le créateur s'arma de patience et de temps.
Il s'avisa que la ligne était plurielle et qu'il convenait de la prolonger, de la compléter.
Il exhuma bientôt la forme , sorte d'enchevêtrement qui convenait à sa protégée, qu'il couvait comme une maîtresse.
Malgré d'innombrables esquisses, Scrivo n'était pas comblé.
Toutes ces lignes bien agencées muées en formes épurées réclamaient, à l'image des fleurs, un pollen magique.
Il ne broya plus du noir, mais concassa des pigments qui apportèrent les couleurs, semences de la forme.
L'Alliance de l'homme et de l'art était consommée, enfin !
L'Infini, quête humaine par excellence, avait forme et couleurs.
La technique emboîta le pas : la communication se ferait désormais en ligne



Een lijn in New-York. New-York oktober1999.

Hugo Reinhard.
Ere voorzitter A.M.V.B.
Vice Président « Paleis »

Bij mijn bezoek onlangs aan New-York heb ik er van geprofiteerd om o.a. het Museum of American Art (WHITNEY) te bezoeken.


Daar ik me de laatste tijd meer en meer interesseer voor hedendaagse kunst en na het lezen van verschillende meestal lovende artikels over de tentoonstellingen in Londen en Dusseldorf over het werk van Jackson Pollock moest ik natuurlijk van de gelegenheid gebruik maken om zijn schilderijen eens aandachtig te bekijken.
Als ik voor zijn werk enigszins een speciale belangstelling heb is het wel omdat kunstenaar Scrivo me er op wees dat er mensen zijn die bij het bekijken van zijn schilderijen allusie maken met Pollock. Ik voelde dat deze zienswijze hem enigszins bezorgd maakte. Hij is dan ook naar een tentoonstelling van Pollock te Dusseldorf geweest aangezien hij van hem nog geen werk in realiteit had gezien..
Hij zei me later :.totaal verschillend, niet vergelijkbaar!
Ik wou het toch wel eens zien en vergelijken.

Ik was echt benieuwd om deze werken eindelijk eens in het echt te kunnen bekijken daar ik voordien ook alleen maar reproducties in catalogi had gezien en er nooit in geslaagd was de bijgaande teksten in overeenstemming te brengen met de afbeeldingen.
Alvorens het museum binnen te gaan hoor ik Scrivo nog zeggen:"ze zouden bij de ingang van ieder museum een volledig lege witte kamer moeten installeren om de bezoekers de mogelijkheid te geven hun geest te ontsmetten zodat ze kunnen open staan voor andere expressies'. Ik heb me dan ook enkele ogenblikken neergezet en heb getracht mijn geest te zuiveren van alles wat ik gelezen had om voor mezelf uit te maken wat mijn ogen in werkelijkheid zien.
Mijn eerste indruk als ik voor die echte Pollock sta is de wanorde.Het doet me denken aan iemand die zijn verf op het doek uitgestrooid heeft zonder te weten waar. Bovendien zie ik dat die verf als het ware aan het loskomen is en me doet denken aan een slecht geprepareerde deur, met slechte verf geschilderd, die binnenkort zal afschilferen. Ik tracht me te concentreren en het wanordelijke beter te begrijpen, maar nergens zie ik een regelmaat, ook geen kracht en ontdek nergens dat de materie omgetoverd wordt tot een vibrerend levendig iets.
Ik zie geen lijnen noch vlakken. De lijn , dat beslist aangebracht teken, dat iets betekent. De lijn moet aangebracht worden met een bewust gedecideerde hand en er moet kracht van uitgaan wil ze iets betekenen. Hier zie ik alleen sporen van lijnen,als de rest, de afval van een beweging die haar kracht onderweg verloren heeft, die niets meer wil zeggen en haar doel gemist heeft. Misschien vergis ik me toch. Ik denk er plots aan dat hij die doeken geschilderd heeft rond 1950. Ik mag ze niet bekijken met de ogen van vandaag zoals Scrivo me steeds maar herhaalt. Ik zet mijn computer weer op nul en denk er aan dat het toch goed is dat er op een bepaald ogenblik mensen zijn die de moed hebben om af te stappen van de geldende normen en ze de essentiële kenmerken willen veranderen of er iets aan toevoegen.
Maar wat is er hier veranderd of toegevoegd. Ik had verwacht dat de lijnen van Pollock kracht zouden hebben, er werd toch zoveel geschreven over "action painting". Waar is de actie, waar is de energie, waar is de kracht?Waar is de toegevoegde waarde? Ik zie slechts sporen van lijnen en inactieve vlekken. Er is zo weinig energie dat de bijna dode materie zelfs de kracht niet meer heeft om zich vast te hechten aan het doek. Pollock heeft in de lucht geschoten en zijn projectiel-de verf- is moedeloos neergedwarreld. De enige verandering is dat Pollock zijn doek heeft neergelegd en het niet heeft aangeraakt, het niet heeft gestreeld alvorens het te ontmaagden en te bevlekken.
In mijn verbeelding zie ik naast het werk van Pollock een schilderij van Scrivo. De Pollock is als een oud en versleten éénmotorig vliegtuig uit de jaren vijftig dat aan een noodlanding toe is. Scrivo's werk raast er voorbij met de snelheid en de kracht van de Concorde. Ik kom weer tot mezelf en besef dat ik weer zaken aan 't vergelijken ben die niet vergelijkbaar zijn.
Een wat oudere dame staat me hoofdschuddend aan te kijken. Waarschijnlijk begrijpt ze die gelukzalige glimlach niet die mijn aangezicht sierde bij het beeld van de Concorde.
Als ik me omdraai snelt een jonge vrouw met haar toegevoegde waarde in een kinderkoets voorbij zonder Pollock één blik te gunnen. Ik kijk haar achterna en denk bij mezelf-Wat een lijn!
Een weinig verder zie ik haar staan voor een doek van Mondriaan. Was het voor hem ook geen probleem van lijnen en vlakken?
Opeens zie ik in de vibrerende diepte van het doek van Mondriaan, dat maagdelijk wit geworden is, het beeld van Mondriaan. Zijn oogjes tintelen achter zijn dikke brillenglazen. Hij heeft ook een gelukzalige, tevreden glimlach. Ik kan hem begrijpen. Vandaag is hij er in geslaagd "de lijn" voor zijn doek te krijgen.



Scrivo creëert zijn wereld

Gijs Garré

Scrivo creëert zijn wereld, zijn ruimte, zijn heel-al, vertrekkend van de steeds ontwikkelende belofte van de chaos, zonder begin of einde.
Door te doen wat hij doet, door te schilderen zoals hij het doet, herovert hij zijn vrijheid. De vrijheid van de zeer per-soonlijke expressie.
Hij is erin geslaagd, de verworvenheden van de anderen van zich af te werpen, uit te bannen, los te laten in de vloed van de evoluties.
Hij heeft alle stijlen, alle scholen, alle -ismen achter zich gelaten. Hij tracht zich vrij te schilderen van de erfenis die de anderen hebben nagelaten. Hij verwerpt die erfenis niet omdat zij tenslotte is samengesteld uit die elementen waarvan hij zichzelf bedient, maar vanuit zijn schilderkunstig bevochten vrijheid, geeft hij die elemen-ten een andere dimensie. Hij aanvaardt de beperkingen van het zuivere schilderwerk en die zijn een doek met vier zijden, verf, lijnen en vormen.
Hij is zelfs verder gegaan. Hij heeft ook de vormen uitgestoten. De herkenbare en de abstracte vormen. Hij houdt alleen de lijn en de kleur over. En daarmee creëert hij zijn universum. Een universum dat hij ordent in structuren en bewegingen.
Scrivo beheerst steeds het geheel vanuit een spontane gestualiteit. De beweging van de hand met het penseel groeit vanuit de opwel-lende armbewegingen.
In dat herhaald spel van lichamelijk bewegen zit een structuur die voortvloeit uit de betrokkenheid van de geest. Die structuur die de uiteindelijke compositie van penseelstreek tot penseelstreek laat ontstaan varieert naargelang de emotie, naargelang de evolutie van de emotie.
Dit geheel van gestualiteit volgt het eigen lichaamsritme en dit ritme verlengt het bewustzijn op een organische wijze langs het penseel in het materiaal, de verf.
De fysische en mentale betrokkenheid en de wisselwerking tussen beide scheppen een intense spankracht die Scrivo ertoe beweegt te zeggen dat zijn werken geen picturale configuratie beogen maar een geheel vormen van digitale afdrukken die telkens weerspiegelingen zijn van zijn zelfportret. En dat doet Scrivo. Hij creëert zijn wereld, zijn ruimte, zijn heel-al, vertrekkend van de steeds ontwikkelende belofte van de chaos, zonder begin of einde.